Van een pijnscore 8 naar 0: Hoe Margriet haar knieartrose overwon en haar actieve leven terugkreeg

Doorgaan op pure wilskracht en pijnstillers 

Margriet had jarenlang in de zorg gewerkt; een prachtig vak waarin je altijd in de benen bent. Toen ze met pensioen ging, verheugde ze zich erop om heerlijk actief te blijven. Maar in plaats van te genieten, sloeg de pijn toe. Het begon in haar linkerknie – een kwetsbare plek, aangezien ze in het verleden al zes tot zeven keer aan haar meniscus was geopereerd. Al snel volgde ook haar rechterknie. De diagnose in het ziekenhuis was hard: gonartrose (knieartrose) gecombineerd met reumatische artritis. De boodschap die ze meekreeg was ontmoedigend: "U moet er maar mee leren leven". Ze kreeg een folder mee met het advies om af te vallen (terwijl ze geen overgewicht had) en paracetamol te slikken.

De realiteit was echter onbarmhartig. De pijn escaleerde tot een score van een 7 à 8. ’s Nachts lag Margriet uren wakker van een slopende, kloppende pijn. Ze kon geen houding vinden en sliep noodgedwongen met een kussen tussen haar benen om de druk te verlichten. Overdag beheerste de artrose alles, maar stilzitten op de bank? Dat kon en wilde Margriet absoluut niet. Ze weigerde haar actieve leven op te geven. Om toch haar hond uit te kunnen laten en in beweging te blijven, slikte ze de hele dag door zware pijnstillers. Ze dwong zichzelf om door te gaan, maar elke stap was een gevecht. Opstaan van het toilet ging niet meer zonder houvast en haar geliefde fietstochten moesten worden gestaakt omdat het op- en afstappen onmogelijk werd. Margriet voelde zich, zoals ze zelf scherp verwoordt, "een oud wijf". In het ziekenhuis kreeg ze te horen dat haar knie aan de buitenkant volledig was versleten, maar zolang de knie niet volledig op slot sloeg, konden ze niets voor haar doen. Ze moest het zelf maar zien te rooien met haar medicatie.

Een alternatief voor dure injecties 

Margriet weigerde afhankelijk te blijven van dagelijkse pijnstillers en zocht urenlang op internet naar een structurele oplossing. Ze overwoog injecties, maar die kosten al snel €2.500 per knie. Uheindelijk kwam ze terecht bij LaserTherapeut. Met de nuchtere instelling "niet geschoten is altijd mis" begon ze aan haar traject met de ASA MLS-lasertherapie. Vanaf het eerste moment ervoer ze de sfeer in de kliniek als bijzonder prettig; de behandelingen door specialisten Roos en Monique waren comfortabel en gaven haar direct een goed gevoel.

De opwaartse lijn 

Waar de reguliere geneeskunde sprak over symptoombestrijding door middel van medicatie, deed de lasertherapie haar werk diep in het gewricht. Na de derde behandeling merkte Margriet de eerste structurele verandering: er zette zich een duidelijke opwaartse lijn in. De slopende, kloppende pijn ’s nachts verdween en de dagelijkse behoefte aan pijnstillers nam snel af. Haar knieën werden soepeler, de stijfheid nam af en ze kon haar knie weer merkbaar dieper buigen.

Met de wasmand de trap af 

Na in totaal 10 behandelingen bereikte Margriet het ondenkbare: haar pijnscore zakte van een dikke 8 naar een absolute 0. Ze is volledig pijnvrij en heeft geen enkele pijnstiller meer nodig. Het mooiste bewijs van haar herstel laat zich zien op de trap. Waar traplopen voorheen een pijnlijke beproeving was die ze puur op karakter trotseerde, loopt ze nu weer soepel met een volle wasmand in haar handen de trap op en af. Haar boodschap aan iedereen die kampt met gonartrose en te horen heeft gekregen dat er niets meer aan te doen is, is dan ook helder: "Probeer het gewoon. Het geeft je zoveel vrijheid terug, en daar is je gezondheid het dubbel en dwars waard voor".